Oto fragmenty listu wysłanego przez śląski oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który otrzymał niedawno (!) jeden z redaktorów naszego serwisu. Wraz z jego dość dowcipnym komentarzem.

Z góry przepraszam za fatalną jakość fotografii, ale w jedynym momencie, gdy mogłem sfotografować to pismo (dlaczego – dłuższa historia i nie na temat), dysponowałem tylko aparatem wbudowanym w komórkę, a pora była późna. Co trzeba, to jednak widać, choć w niskiej jakości.

Niedawno (!) otrzymałem od kochanego ZUSu zestawienie składek wpłaconych przez moich pracodawców na poczet mojej przyszłej emerytury w okresie… 2009 r.! Tak, tak – Zakład Ubezpieczeń Społecznych potrzebował roku czasu na przygotowanie listy składającej się z trzech pozycji!

List z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Początkowo myślałem, że to zwykła literówka, czeski błąd i chodzi o zestawienie za miniony rok (2010). Lista wpisów (oraz przypomnienie sobie, że faktycznie zestawienia za 2009 wcześniej nie otrzymałem) ujawniły bolesną prawdę. ZUS potrzebował trzystu sześćdziesięciu pięciu dni na przygotowanie informacji o trzech wpłatach, jakie w 2009 roku dokonały na poczet mojej emerytury dwie instytucje.

Jakby tego było mało, spojrzałem na kopertę i…

Przednia strona koperty

…okazało się, że jakiejś Pani Fruzi X w tymże kochanym Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych upłynęło kolejne osiemnaście dni na arcytrudnym zajęciu, jakim było włożenie tego pisma do koperty!

No i na koniec trzeci element układanki, czyli tylna strona koperty, która mówi, że…

Tylna strona koperty

…innej jakiejś pani Fruzi Y (a może tej samej) kolejne dziesięć dni zabrało pewnie jeszcze trudniejsze zadanie, polizania koperty, zaklejenia jej i dostarczenia na pocztę.

W całej tej historii, która ma wydźwięk zabawny, ale faktycznie jest absurdalną ironią, najlepiej wykazała się tak często krytykowana Poczta Polska, której dostarczenie listu zajęło tylko trzy dni. Tym samym cały cykl się zamkną i dzięki niebywałej, niewymownej i nieopisanej wydajności polskich służb i urzędów po dokładnie trzystu dziewięćdziesięciu sześciu dniach od zakończenia 2009 roku miałem możliwość poznania, o ile wzrosła moja przyszła emerytura.

Po prostu brak słów! Włos się na głowie jeży!

A może ZUS bierze mnie na przetrzymanie? Może liczą na to, że kopnę w kalendarz zanim otrzymam zawiadomienie o przyznaniu mi tej nieszczęsnej emerytury? Ciekawe, czy tak głośno i szumnie zapowiadania modernizacja strony internetowej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, która ma podobno kosztować czterysta milionów złotych (tak, tak – to nie pomyłka… milionów!) cokolwiek przyspieszy?

Może dzięki temu będziemy otrzymywać zestawienia wpłat na poczet naszych emerytur już po pół roku czasu od zakończenia danego roku? Chociaż, z drugiej strony… jeśli wziąć pod uwagę, że do uzyskania obecnego stanu potrzebowaliśmy na przełomie 1999/2000 roku wydać prawie cztery miliardy złotych na komputeryzację ZUSu, to nie spodziewałbym się jakichś specjalnych rewelacji po tych marnych czterystu milionach, które są ledwie jedną dziesiątą kwoty już wydanej…

Warto przytoczyć komentarz pod artykułem autorstwa demolca, który pojawił się 1 grudnia o 11:14:

To było do przewidzenia. Nie jesteś z nami więc jesteś gwałcicielem, pedofilem, terrorystą, a Wikileaks to organizacja faszystowska, terrorystyczna, antydemokratyczna i przede wszystkim antyamerykańska. Być może udziela schronienia pedofilowi itp.

Lekturę artykułu i ewentualne opinie na jego temat pozostawiamy czytelnikom.

Po serii sukcesów (czytaj więcej tu i tu) UOKIK wykazał się w dniu dzisiejszym wyjątkową krótkowzrocznością, a wręcz ośmieszył się. Odmówił wszczęcia postępowania sprawdzającego, czy mieliśmy do czynienia ze zmową cenową. W ramach argumentacji, rzecznik urzędu powiedział, że w przeszłości podjęto kilka lub nawet kilkanaście takich prób i zawsze kończyły się one fiaskiem. Właściciele stacji benzynowych tłumaczyli się, że nie doszło do żadnej zmowy, a podniesienie cen było jedynie „podążaniem za konkurencją”.

Jest co najmniej śmieszne, jeśli nie żałosne, czy wręcz żenujące pytanie winowajcy o to, czy popełnił zarzucany mu czyn! Tylko wyjątkowo naiwny by się przyznał. Ustalenie, czy do zmowy cenowej doszło jest w opisywanym przypadku rzeczą banalnie prostą i sprowadza się do sprawdzenia, czy wzrost na stacjach był powiązany ze wzrostem u dostawców paliw. Podejście, jakie zaprezentował UOKIK może mieć znamiona uczestniczenia w przestępstwie. Oby tak nie było. Na pewno jest natomiast działaniem na szkodę podatników, którzy istnienie tego urzędu finansują z opłacanych przez siebie podatków i którzy coraz bardziej zastanawiają się, czy istnienie urzędu, który tak łatwo odmawia stawania w obronie ich interesów (zasłaniając się przy tym tak żenująco niskich lotów argumentami) ma jakikolwiek sens?

Oto najważniejsze z nich:

Pierwszy. Kompanie lotnicze twierdzą, że dziennie tracą… 250 milionów euro! Dziennie? Dwieście pięćdziesiąt milionów? Ktoś chyba bardzo optymistycznie spojrzał, uwzględniając koszty wakacji prezesów na Karaibach. Samoloty stały na ziemi, więc:

• nie zużywały paliwa lotniczego (najdroższy składnik ceny biletu),
• nie produkowały CO2 — brak opłat środowiskowych,
• nie płacono załodze — bo pensje (szczególnie w tanich liniach lotniczych) są płacone od ilości rejsów, a nie stałe,
• brak opłat za obsługę w powietrzu i na lotniskach,
• odszkodowania płacić nie trzeba — bo to działanie siły wyższej.
• w zasadzie — brak jakichkolwiek opłat poza postojowymi i zapewnieniem jako takiego wsparcia dla pasażerów, którzy uwięźli na lotniskach, choć w przypadku tanich linii lotniczych i z tym bywa zwykle bardzo marnie.

I tak dalej. Skąd więc te dwieście pięćdziesiąt milionów euro dziennie, czyli do dnia dzisiejszego już przeszło miliard euro? Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że prawdopodobnie większą część kosztów towarzystwa lotnicze odzyskają, bo są ubezpieczone na okoliczność niemożliwości świadczenia usług!

Drugi. Całkowity brak lotów, zamknięcie całej przestrzeni powietrznej mimo, że w większości obszarów Europy chmura pyłów unosiła się od szóstego do jedenastego kilometra nad powierzchnią ziemi. Loty poniżej 6000 metrów były więc możliwe i odbywałyby się względnie bezproblemowo. Co udowodniły na przykład, niektóre delegacje przybywające na pogrzeb pary prezydenckiej.

Trzeci. Hitem absurdów jest informacja z wczoraj — Komisja Europejska rozważa wypłatę kompaniom lotniczym odszkodowania za zaistniałą sytuację i poniesione straty. Niewielu jest myślących i rozumnych ludzi, którzy rozumieją, dlaczego z naszych podatków miałyby być dofinansowane prywatne firmy, które nie dość, że są ubezpieczone na podobne okoliczności, to jeszcze — zasłaniając się działaniem siły wyższej — odmówiły wypłaty odszkodowań pasażerom? Summa summarum — my zapłacimy z naszych podatków kompaniom lotniczym, ale ci którzy siedzą od kilku dni na lotniskach z tego samego tytułu nie otrzymają ani grosza. Dlaczego działanie siły wyższej może być argumentem przed wypłatą odszkodowania pasażerom, a nie jest przy rozważaniu takiego samego odszkodowania kompaniom lotniczym — wiedzą wyłącznie jajogłowi politycy w Brukseli.

Czwarty. Ta sama Komisja Europejska potrzebowała aż pięciu dni na zorganizowanie telekonferencji ministrów transportu państw członkowskich mimo, że mamy do czynienia z wydarzeniem precedensowym w nowożytnej historii Europy, w którym decyzje musiały być podejmowane w ciągu godzin, a nie dni i mimo, że w ciągu tych pięciu dni około siedemset pięćdziesiąt tysięcy pasażerów tkwiło uwięzionych na lotniskach. Europejska władza dała popis swoich kompetencji.

Ponieważ erupcja wulkanu nadal trwa i może potrwać jeszcze tygodniami, a przestrzenie powietrzne nad Europą są raz wyłączane, a raz włączane — należy spodziewać się, że lista absurdów związanych z tym wydarzeniem będzie się wydłużać.